Menu


Speellijst 13 juli 2017

Goedenavond, luisteraars leuk dat u donderdag weer luistert. Het is op donderdagavond na zeven uur weer tijd voor blues en rock met Ruud en Cock. En op deze donderdag zoals jullie gewend zijn is er weer veel variatie in de  muziek met vandaag aandacht voor Scorpions, Steve Perry, Oz Noy  en nog vele andere.

Speellijst 13 juli 2017

eerste uur

01 -  Chris Whitley - Living With The Law - 3.40

02 -  Scorpions - In Trance - 4.00

03 -  Scorpions - Living For Tomorrow - 6.48

04 -  Scorpions - Crazy World - 5.24

05 -  The Mike Eldred Trio - Run Devil Run - 5.06

06 -  Steve Perry - Foolish Heard - 3.38

07 -  Steve Perry - Forever Right Or Wrong - 4.29

08 -  Oz Noy - A Change Is Gonna Come - 6.42

09 -  Oz Noy  & Robben Ford  - Ice Man - 4.47

tweede uur

01 -  Qeaux Qeaux Joans - Golden Cage - 4.36

02 -  Joanne Shaw Taylor - Diamonds In The Dirt - 8.16

03 -  Joanne Shaw Taylor - Jealousy - 6.36

04 -  Joanne Shaw Taylor - Time Has Come  - 10.32

05 -  Whitesnake - Fool For Your Loving - 4.05

06 -  Whitesnake - The deeper The Love - 4.08

07 -  Blues  Cousins - The Dream - 7.56

Voor de live mini special valt deze donderdag de keuze op  Joanne Shaw Taylor.  Joanne Shaw Taylor is een fenomeen. De ééndertigjarige Britse blues gitariste bracht eind 2016 haar zesde album uit, is al een superster in eigen land en werkte samen met niemand minder dan Joe Bonamassa. Zowel het album als haar Europese tour gaan onder de noemer ‘Wild’, en dat dekt de lading aardig. Naast waanzinnige gitaars kills bezit Taylor namelijk ook over een indrukwekkende, rauwe stem waarmee ze muzikaal gezien twee wapens heeft waarmee ze haar publiek omverblaast en haar collega’s ver achter zich laat.  Joanne Shaw Taylor is dé ontdekking van Dave Stewart van de Eurythmics toen zij nog maar 16 jaar oud was. Ze liet zich in haar tienerjaren inspireren door artiesten zoals Stevie Ray Vaughan, Albert Collins and Jimi Hendrix. Nu, op 31-jarige leeftijd wordt ze vergeleken met haar mannelijke evenknie, de gitaar virtuoos Joe Bonamassa. en het muziekblad Blues Matters! omschrijft haar als “het nieuwe gezicht van de blues“. In 2009 kwam haar debuutalbum White Sugar uit en kort daarop volgde haar tweede album Diamonds in the Dirt. Ze won verschillende prijzen waaronder tweemaal die voor beste vrouwelijke zangeres op de Britse Blues Awards evenals de prijs voor songwriter van het jaar voor Same As It Never Was van het album Diamonds in the Dirt. In september 2016 kwam haar vijfde album Wild uit. In dit jaar zal ze zeer intensief touren, waarbij ze eind juni op en Parkpop in Den Haag Stond. De set wordt geopend met het lekker vlotte Dying to Know waarmee ze het publiek direct aan haar zijde heeft. Dit nummer is ook het openingsnummer van haar nieuwe album Wild. Van dit album worden deze dag 6 nummers gespeeld met als hoogtepunt voor mij Wild as the wind dat geschreven werd voor David Bowie. De meeste nummers op het album handelen echter over verloren liefdes en opgebouwde vriendschappen. Ik zie op mijn foto’s na het optreden dan ook regelmatig een traantje in een van haar ogen, begrijpelijk als je een zo’n autobiografisch album ten gehore brengt. Tijdens de rest van de set komen juweeltjes als Jump that train en Diamonds in the dirt voorbij. Deze nummers worden door de lekker lang uitgesponnen gitaarsolo’s soms wel 10 minuten of langer vandaar dus de korte setlist. Na in totaal ruim een klein uur dampende BluesRock waarbij voor mijn gevoel de Blues steeds meer op de achtergrond raakt is het al weer tijd voor de encore. Deze bestaat uit slechts een nummer met de toepasselijke titel Going Home. Waar na  ik vervolgens met een voldaan gevoel een biertje ga halen en van haar in deze mini special.                              

Diamonds In The Dirt                          

Jealousy                

en als laatste Time Has Come                 


Speellijst 06 juli 2017

Het is op donderdag avond even na zeven uur tijd voor blues en rock met Ruud en Cock.  Er is weer met veel plezier heerlijke muziek uitgekozen door het team van blues en rock. met in het tweede uur aandacht voor een mini special van Popa Chubby.

Speellijst 06 juli 2017

eerste uur

01 -  La Blusa - Since You've een Gone - 5.14

02 -  La Blusa - Change Has Gonna Come – 6.00

02 -  Lance Lopez - Traveling Riverside Blues  - 7.44

03 -  Lance Lopez - Tell The Truth - 4.54

04 -  BlackBerry Smoke  - Let It Burn - 2.53

05 -  Marillion - Waiting To Happen - 5.25

06 -  Marillion - Neverland  - 9.40

07 -  Rolling Stones - Sweet Black Angel - 2.58

tweede uur

01 -  Rolling Stones - Dancing In The Light - 4.54

02 -  Popa Chubby - Chubbfatha Medley / Speak softly Love / Miserlou - 5.40

03 -  Popa Chubby - Wild Horses - 6.30

04 -  Popa Chubby - People's Blues   - 9.19

05 -  Paul Young & Geoge Michael & Elton John - Every Time You Go Away - 6.25

06 -  Jimmy Reed - Honnest I Do - 2.46

07 -  Bob Dylan & Bruce Springsteen - All Along The Watchtower / Forever Young - 11.32

Voor de live mini special van deze donderdag de keuze op Popa Chubby. gevallen. Popa Chubby is een Amerikaans blueszanger en -gitarist. Hij is geboren op 31 maart 1960 en een echte rouwdouwer. Dit is niet verwonderlijk aangezien hij in de Bronx, New York geboren en opgegroeid is. Zijn imposante verschijning kun je goed terug horen in zijn muziek. Popa Chubby is een bluesartiest pur sang. Op zijn dertiende begon hij te drummen, maar door de invloed van de muziek van de Rolling Stones schakelde hij over naar de gitaar. In 2014 kwam één van zijn laatste albums "I'm Feelin' Lucky (The Blues According to Popa Chubby)" uit waarmee hij ook zijn 25-jarig jubileum vierde. Na een turbulent leven als artiest verklaarde hij dat het album zo heette, omdat hij zich gelukkig prijst überhaupt nog overeind te staan. Popa Chubby heeft in zijn muziekcarrière al talloze keren op de grote festivals in Europa gespeeld met onder andere Johnny Winter, Walter Trout en Stevy Ray Vaughan.Onder zijn artiestennaam Popa Chubby timmert hij dus al ruim 25 jaar aan de weg als blueszanger- en gitarist. De carrière van deze Amerikaan met zijn imposante verschijning startte in 1994 met optredens in New Yorkse clubs. Hij is  Opgegroeid met de muziek van Jimi Hendrix, Cream en Led Zeppelin. Sinds 1995 brengt hij met grote regelmaat albums uit, waaronder meerdere livealbums. En in 2015 verscheen er een dubbel livealbum, Big, Bad And Beautiful. Er staan maar liefst 27 nummers op met een totale speelduur van ruim 2 ½ uur. De nummers zijn opgenomen tijdens vier concerten in Frankrijk eerder dat jaar. Tijdens deze “I’m feeling lucky tour” werd Chubby begeleid door Dave Keyes (keyboards), Francesco Beccaro (bas) en Andrea Beccaro (drums). Op het album staan bekende eigen composities en covers. Popa Chubby teistert zijn gitaar in uptempo bluesrockers als Working class blues Popa Chubby is een podiumbeest bij uitstek. Met zijn voortreffelijke band bezorgt hij de blues(rock) liefhebber met Big, Bad And Beautiful een zeer grote dienst. En heb je hem nog nooit zien optreden dan is dit dubbelalbum een zeer groot doekje voor het bloeden. Het is ruim 2½ uur genieten.  En van dit album nu in deze mini special.         Chubbfatha Medley - Speak softly Love / Miserlou                               

Wild Horses van de Rolling Stones

en People's Blues                         

 

 


Speellijst 29 juni 2017

Luisteraars als u donderdag 29 juni rond 7 uur aan het toestel zit, is het de  hoogste tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. Met donderdag aandacht voor Roxette, Gary Moore & Brian Robbetrson, Rodger Waters, Steve Lukater en nog veel meer. En in het tweede uur een special van the Guess Who

Speellijst 29 juni 2017

eerste uur

01 -  Tina Turner - Steamy Windows - 4.17

02 -  Tina Turner - Addicted To Love - 4.47

03 -  Roxette - Listen To You Heart - 5.14

04 -  Gary Moore & Brian Robbetrson - Emeralt / Stil In Love With You - 13.52

05 -  Queen  - Fat Bottomed Girls - 3.07

06 -  Danny Bryant's RedEyBand - For The Last Time - 5.29

07 -  Danny Bryant's RedEyBand -  Alone In The dark - 8.07

tweede uur

01 -  Rodger Waters - Picture That - 6.47

02 -  Guess Who - No Time  - 5.13

03 -  Guess Who - American Woman - 17.02

04 -  Steve Lukather - Ever Changing Times  - 5.25

05 -  Steve Lukather - Never Ending Nights -  5.28

06 -  Richie Sambora - When A Blind Man Cries  - 5.35

In de live mini special hebben we donderdag de Guess Who  De geschiedenis van The Guess Who gaat terug tot 1958, toen Chad Allan als zanger in Winnipeg zijn band oprichtte. Ze bestond naast Allan uit Randy Bachman gitaar, Jim Kale basgitaar en Garry Peterson drums. In Engeland oogstten ze succes met de single His Girl, waarna ze bij Mills Music en King Records tekenden. Met Bob Ashley als pianist werd in 1965 de single Shakin' All Over uitgebracht een nieuwe versie van een nummer van Johnny Kidd and the Pirates uit 1960. Als publiciteitsstunt werd op de hoes enkel de vraag "Guess Who?" in plaats van een bandnaam vermeld. Indertijd waren Britse rock-'n-rollbandjes zeer populair en het platenlabel hoopte dat het publiek zou denken dat de band uit Engeland kwam, zodat ze konden profiteren van de Britse invasie. Nadat in december 1965 Burton Cummings zang en  piano zich bij de groep voegde en in mei 1966 Allan en Ashley de band verlieten, werd The Guess Who als vaste bandnaam gekozen. De single Shakin' All Over betekende hun internationale doorbraak en van 1965 tot 1968 had de band meerdere hits in Canada met onder andere Tossin' and turnin' en Hey Ho What You Do to Me. In 1969 werd het door Bachman en Cummings geschreven These Eyes als achttiende single van The Guess Who uitgebracht, waarvan een miljoen exemplaren verkocht werden. Deze single bereikte de top tien in de Amerikaanse hitlijst en beleefde bijna dertig jaar later een tweede jeugd als hiphop-sample. 1970 werd een topjaar in hun bestaan : ze scoorden meerdere nummer één hits : No Time, American Woman, No Sugar Tonight en Share the Land. In 1974 volgde hun laatste groot succes Clap For The Wolfman, opgedragen aan diskjockey Wolfman Jack. Bachman, overtuigd Mormoon, vertrok na ruzies met Cummings en zou erg succesvol worden met Bachman-Turner Overdrive. Nog in datzelfde jaar 1974 scoorden ze hun wereldhit You ain't see nothing yet. In de jaren 80, 90 en 00 waren er diverse reünieconcerten van de "American Woman"-bezetting; Bachman en Cummings hebben vergeefs geprobeerd om de rechten van de groepsnaam in handen te krijgen en treden nu op als de Bachman-Cummings Band.

En van de Guess Whohoor je  No Time      

en een super lange uitvoering van American Woman                       

 

 


Speellijst 22 juni 2017

luisteraars leuk dat u luistert op donderdag anavond, het is op donderdagavond na zeven uur dus tijd voor blues en rock met Ruud en Cock. En donderdag  in deze blues en rock muziek van Toto, Eric Clapton, Chuck Berry, Buckingham McVie en nog vele anderen. En het eerste half uur van het tweede uur is geheel gevuld met een mini special van de Doors.

Speellijst 22 juni 2017

eerste uur

01 -  Marillion - Bittersweet - 7.50

02 -  Toto - Carmen - 3.23

03 -  Toto - Angle Don’t Cry - 4.15

04 -  Eric Clapton - Double Trouble - 8.02  

05 -  Goede Doel - Alles Geprobeerd - 6.27

06 -  Chuck Berry - Wonderfull Woman - 5.20

07 -  Chuck Berry - You Got Me Too Head - 3.21

08 -  Buckingham McVie - Lay Down For Free - 3.56

tweede uur

01 -  The Doors - When The Music’s Over - 13.46

02 -  The Doors - Light My Fire - 17.55

03 -  Pink Floyd - Coming Back To Live - 6.39

04 -  Buckingham McVie  - Carnival Begins - 4.40

05 -  Wende Snijders – Heroes - 3.49

Het eerste half uur van het tweede uur staat donderdagavond geheel, door de lengte van de twee nummers,  in het teken van de live mini special. En vandaag gaat het over de Doors. Jim Morrison zou jaar 74 zijn geworden zijn als hij op 3 juli 1971 niet overleden was. De rebelse, compleet unieke frontman van The Doors blijft decennia na zijn dood een inspiratie voor talloze jonge bands, maar ‘The Lizard King’ was te uniek om te evenaren. Wát een stem, wát een persoonlijkheid, wát een songs. The Crystal Ship, Love Me Two Times, Five To One, Love Street, Roadhouse Blues, Love Her Madly… Ook al heeft Morrison slechts een klein aantal albums achtergelaten, toch paste een groot aantal klassiekers niet in ons lijstje. Het was een ronduit verpletterend debuut. The Doors verbijsterden in 1967 met hun gelijknamige eersteling die vijftig jaar later nog altijd nagalmt. En donderdag 30 maart met een fraaie heruitgave werdt herdacht. Nu werd het ook wel tijd (we schrijven 1967) dat de British Invasion van Noord-Amerika een keer werd gestuit. Vanaf 1964 werd Amerika overspoeld door een ware vloedgolf aan Engelse popmuziek: The Beatles, The Rolling Stones, The Kinks, The Who, The Hollies, The Animals. De Britse bezetting van de hitparades aan gene zijde van de Atlantische Oceaan nam gênante vormen aan, een compleet continent werd muzikaal gekoloniseerd. Tot in januari 1967, toen The Doors debuteerden met hun gelijknamige album. Zanger Jim Morrison, toetsenspeler Ray Manzarek, gitarist Robby Krieger en drummer John Densmore bliezen de naar adem happende luisteraar omver met een ongehoorde verzameling liedjes, sterk ingebed in de psychedelica van die tijd, maar zonder het zweverige love, peace and understanding-idioom. De krachtige, energieke rock met rhythm-and-bluesinvloeden diende als vehikel van de belevingswereld van Jim Morrison, wiens blik op het bestaan tot proza en poëzie leidde die dikwijls was gekleurd door inktzwarte impressies over donkerte, depressie en dood.  En dat mede onder invloed van overmatige alcohol- en drugsconsumptie. Maar is The Doors een zwartgerande rouwannonce op muziek? Geenszins. Daarvoor is de atmosfeer op het album te gevarieerd. Neem een juweel als The Crystal Ship dat gelezen kan worden als een ode aan de liefde. De opvolger daarentegen bracht The Doors (inter)nationale voorspoed. Tot op de dag van vandaag klinkt Light My Fire monumentaal. De droge drumklap van Desmore, waarna het nerveuze orgeltje van Manzarek invalt. Krieger die verderop zijn gitaar nog heerlijk psychedelisch laat gieren en natuurlijk Morrison die welhaast als een crooner zijn stem verheft. The Doors werd in zes dagen opgenomen in de Sunset Sound Studios in Hollywood.  Van The Doors zijn Jim Morrison (1971) en Ray Manzarek (2013) overleden. Na Morrisons dood traden de overige leden op gezette tijden nog op, maar met het verscheiden van de kleurrijke voorman was het vuur wel gedoofd. Wie de uitslaande brand van toen wil beleven, schaft het jubilerende album The Doors aan, dat een halve eeuw na dato nog niets aan zeggingskracht heeft ingeboet. Ofluiterd naar deze mini special met daar in twee nummers eerst             “        When The Music’s Over                 “   De studioversie van When The Music’s Over bezorgde Strange Days in 1967 al een meesterlijke climax, maar live kwam het epos nog meer tot zijn recht. Daarna         ‘         Light My Fire              “           Weinig orgelintro’s zijn zo legendarisch als die van Ray Manzarek in deze Doors-kraker, grotendeels geschreven door gitarist Robby Krieger. De doorbraak hit zorgde voor opschudding toen Morrison het niet laten kon om tóch de bij voorbaat verboden regel te zingen in de Ed Sullivan Show. Verder hoeven we niet in te gaan op die bijzonder uitgekauwde anekdote, aangezien iedereen met ook maar een beetje interesse in The Doors deze waarschijnlijk uitentreuren heeft gehoord en gezien. Maar gaan we luisteren naar een half uurtje Doors.

 


Speellijst 15 juni 2017

Luisteraars op donderdag avond dus tijd voor blues en rock met Ruud en Cock. En vanavond zoals jullie gewend zijn is er weer veel variatie in de  muziek met vandaag aandacht voor John Mayer, Journey, Paul Rodgers, Joe Walsh en nog vele andere.

Speellijst 15 juni 2017

eerste uur

01 -  Roy Orbison - Uptown - 2.08

02 -  Roy Orbison - Candy Man  - 2.52

03 -  Roy Orbison - Doby Dooby - 2.21

04 -  Vitesse - What Kind Of Men - 4.11

05 -  Vitesse - Battelfield Of Love - 3.58

06 -  John Mayer - Out Of My Mind - 10.11

07 -  Journey - La Do Da - 6.50

08 -  Journey - Lovin, Touchin, Squezin - 5.00

09 -   Paul Rodgers - Hey Joe - 6.31

tweede uur

01 -  Peter Frampton - While My Guitar Gently Weeps - 6.58

02 -  Ben Poole Band - I Don't Know Why I Love You - 8.31

03 -  Ben Poole Band - I Know I Loosing You - 11.30

04 -  Marillion - Man Of Thousand Faces - 7.25

05 -  Joe Walsh - Analog Man - 4.31

06 -  Joe Walsh - Live Been Good - 8.13

De live mini special is donderdag van Ben Poole met zijn band. Onlangs is de cd op de markt onder de titel Ben Poole Live at the Royal Albert Hall.  Ben Poole is hét aanstormend bluestalent uit Engeland, één van de besten uit Europa sinds jaren. Als grote namen zoals Jeff Beck  en wijlen Gary Moore zich op dergelijke wijze uitlaten, dan weet je dat ze iets bijzonders gehoord hebben. Ben’s songs zijn een mix van blues bluesrock, soul en funk, met soms een klein vleugje country. Ze worden gekenmerkt door een rauwe gecontroleerde energie die elke song prikkelend en uitdagend maakt, waarbij z’n warme stemgeluid het geheel compleet maakt. De dynamiek van z’n optredens is uniek, variërend van rustig ingetogen spel tot melodieus power-play met de signatuur van Hendrix. Z’n uitzonderlijke virtuositeit op de gitaar, en een zeer goed op elkaar ingespeeld ritme sectie zorgen voor een ‘nieuw en modern’ Bluesrock geluid. Ik had op dat moment nog nooit van deze artiest gehoord, maar bij navraag bij sommige van mijn blues vrienden bleek dat ik toch wel iets had gemist in alles wat er voorbij kwam. Of ik wel eens van Jeff Beck had gehoord. Natuurlijk ken ik die muziek. Al jaren. En toen werd er gezegd dat Ben Poole wel eens de nieuwe Jeff Beck zou kunnen zijn, spitste ik mijn oren. Dat is onmogelijk dacht ik. Snel de muziek van Ben Poole opgezet. In eerste instantie kwam het nogal ego-achtig over. Weer een mannetje dat zich in beeld probeert te spelen. Maar na een aantal keren geluisterd te hebben en zijn naam gegoogeld te hebben begreep ik meer van zijn muziek. Soms een sausje van Rory Gallagher, dan weer wat van Jeff Beck, maar hij probeert wel zijn eigen stijl vast te houden. Bij het intro hoor je al waar je mee te maken krijgt. “Let’s Go Upstairs” volgt met een stevig ritme en een geweldige stem. Misschien een beetje Joe Cocker gehalte? Dan de gitaarsolo’s. Soms wat egotripperij naar mijn mening, maar wel knap. “Love Nobody More”, een slowblues, met weer die bepalende stem. Lekker relaxed. “I Know I’m losing You” klinken de licks herkenbaar. Lekker stevig.  Een album dat goed is geproduceerd en prima gemixed. Complimenten voor de technici. Een album dat je, na het diverse keren hebt gehoord, leert waarderen! Een album dat er wezen mag. En van de Ben Poole Band in deze mini special de nummers:                                 

 I Don't Know Why I Love You           

en het genoemde I Know I Loosing You             


Speellijst 08 juni 2017

Goedenavond, luisteraars als u donderdag aan het toestel zit, is het even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock donderdag aandacht voor: The Jeff Healey Band, Shirma Rouse, Skid Row en nog veel meer. En we hebben donderdag  in de mini special aandacht voor de vorige week overleden Greg Allman.

Speellijst 08 juni 2017

eerste uur

01 -  John Mayall - I'm Your Witchdocter - 2.12

02 -  The Jeff Healey Band - Full Circle - 3.55

03 -  The Jeff Healey Band - Hell To Pay - 3.40

04 -  Blue Öster Cult - Demon Kiss - 3.53

05 -  Paul Reddick - Shadows - 4.57

06 -  Paul Reddick - Love And Never Know - 4.47

07 -  Joe Bonamassa - Albion (intro)  - 2.10

08 -  Joe Bonamassa - I Know Where I Belong - 5.34

09 -  Shirma Rouse - Imagine - 4.44

10 -  Shirma Rouse - Let It Be - 4.30

11 -  The Beatles - Don't Let Me Down - 3.19

tweede uur

01 -  Beth Hart - Setting Me Free - 4.27

02 -  Greg Allman - Rolling Stone - 7.04

03 -  The Allman Brothers Band - It's Not My Cross To Bear - 4.58

04 -  The Allman Brothers Band - Midnight Blues - 5.15

05 -  The Allman Brothers Band - Ramblin" Man - 4.41

06 -  Thin Lizzy - Black Rose - 7.06

07 -  Skid Row - 18 and Life - 4.59

08 -  Skid Row - I Remeber You - 8.22

Zanger en toetsenist Gregg Allman, bekend van de southern rock-band The Allman Brothers, is op 69-jarige leeftijd overleden. Hij stierf vreedzaam thuis, aldus zijn persvoorlichter tegen persbureau AP. Allman en zijn oudere broer Duane werden beroemd met hun bluesachtige nummers als ‘Ramblin’ Man’ en ‘Whipping Post’. De groep kwam voor het eerst in de bekendheid met het livealbum ‘At Fillmore East’ uit 1971, de derde plaat van de band. Lang mocht broer Duane niet genieten van het succes: hij overleed in een motorongeluk later dat jaar. Gregg Allman zette het werk voort en bouwde het succes van The Allman Brothers verder uit, totdat de band in de jaren tachtig stopte. Het southern rock-werk van Allman bood in die periode inspiratie voor andere bands als Lynyrd Skynyrd. Nog een aantal keer ging de band op reünietour. The Allman Brothers Band kreeg in de jaren negentig een plek in de Rock’n’Roll Hall of Fame en ontving in 2012 een Grammy voor het hele oeuvre. Hun akoestische vertaling van de oude hit ‘Jessica’ leverde de band in de jaren negentig veel positieve reacties op. Ook het privéleven van Gregg Allman maakte hem beroemd. Hij trouwde in 1975 met de zangeres Cher. Het huwelijk hield niet lang stand, iets meer dan drie jaar later gingen ze alweer uit elkaar. Samen kregen ze één zoon, Elijah Blue.

Allman hield lange tijd een echte rock’n’roll levensstijl aan: veel drugs en drank. Het werd hem in 2010 te veel. Hij belandde in het ziekenhuis voor een levertransplantatie. Sindsdien probeerde hij het rustiger aan te doen. Hij nam een solo-album op en ging weer op tour. Eind vorig jaar werd hij door nieuwe gezondheidsproblemen gedwongen te stoppen. In latere jaren leende The Allman Brothers ‘Jessica’ aan het autoprogramma Top Gear als titelsong. En in de mini special was het echt moeilijk om keuzes te maken maar we hebben gekozen voor  Rolling Stone van zijn solo album 

en verder It's Not My Cross To Bear                

Midnight Blues                        

en als laatste Ramblin" Man allemaal van de Allman Brothers Band.

 


Speellijst 01 juni 2017

Luisteraars leuk als u luistert op donderdag is het even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock op de komende donderdag aandacht voor: Rory Gallagher, Snowy White, Kensington, Anouk en nog heel veel meer mooie muziek. Daarnaast in het tweede uur een mini special van Willy DeVille.

Speellijst 01 juni 2017

eerste uur

01 -  Rouwen Heze - 't Rooie Kliek - 3.37

02 -  Rory Gallagher - Take It Easy Baby - 7.09

03 -  Chris Isaak - Cheaters Town- 3.33

04 -  Chris Isaak - Breaking Apart (feat. Trisia Yearwood) - 3.35

05 -  Snowy White - Red Wine Blues  - 4.55

06 -  Snowy White - Land of Planty - 5.43

07 -  Kayak - When Hearts Crow Cold - 3.55

08 -  Kensington - Down With It - 3.17

09 -  Kensington - War - 2.52

10  Paul Weller & Adele - Need Your Love so Bad - 5.18

tweede uur

01 -  ??? - I Put A Spel On You - 4.31

02 -  Willy DeVille - Can't Do Without It - 6.17

03 -  Willy DeVille - Hey Joe - 5.36

04 -  Willy DeVille - Key To My Heart - 5.25

05 -  Willy DeVille - Spanish Stroll - 8.32

06 -  Boston - Don't Look Back - 5.55

07 -  Boston - Don't Be Afraid - 3.44

08 -  Anouk  - Modern World - 5.15

09 -  Anouk - Girl - 4.31

In de mini special hebben we donderdag Willy DeVille. De Amerikaanse band rond frontman Willy DeVille die in Nederland vooral bekend zijn van hun hits 'Spanish Stroll' en 'Demasiado Corazon'.   Mink Deville wordt in 1974 opgericht door de New Yorker Willy Deville (William Borsay). Deville vertrekt in 1971 naar Londen om een band te vormen maar vindt geen geschikte muzikanten. Wanneer zijn visum verloopt en het geld op is, besluit Deville terug te gaan naar de States. New York heeft hem niet veel meer te bieden dus koopt hij een pick-up truck en trekt naar het westen. In San Francisco vormt hij uiteindelijk Mink Deville met bassist Ruben Siguenza en drummer Tom "Manfred" Allen. Het trio treedt veel op in San Francisco en omgeving. Als ze in een blad over de Ramones lezen wordt de band geïnspireerd en vertrekt naar New York.  De band besluit een extra gitarist aan te trekken en na het met enkele gitaristen te hebben geprobeerd komt Louis X. Erlanger uiteindelijk bij de band. Met Louis krijgt de band steeds meer vorm en wordt hun typische sound van rhythm & blues, soul en cajun gevormd. De band treedt veel op in het New Yorkse clubcircuit maar breekt uiteindelijk door na het spelen in de legandarische CBGB club waar onder andere The Ramones en Blondie hun carrière begonnen. Na 3 tracks te hebben geleverd voor het Live at CBGB's album duiken ze de studio in voor hun eerste album, Cabretta, met daarop de succesvolle single 'Spanish Stroll' (1977). Na het tweede album Return to Magenta gooit Willy iedereen, op gitarist Erlanger na, uit de band en vertrekt naar Parijs. Hier neemt hij, nog steeds onder de naam Mink Deville, het album Le Chat Bleu op. De band wordt voor het album uitgebreid met Steve Douglas (saxofoon), Kenny Margolis (keyboard, accordion, achtergrond zang), Jerry Scheff (bass), Ron Tutt (drums), Jake en Eve Moon (achtergrond zang). Toen hun platenmaatschappij Captiol de plaat een jaar in de kast laat liggen vertrekt de groep naar Atlantic records. Op dit label komt, in een overigens weer gewijzigde bezetting, de plaat Where Angels Fear to Tread uit. Na het album Sportin' Life uit 1985 houdt Willy de naam Mink Deville voor gezien en gaat verder onder zijn eigen naam. Het eerste solo-album Miracle wordt geproduceerd door Dire Straits voorman Mark Knopfler. Het liedje 'Storybook Love' wordt gebruikt in de film Princess Bride, en genomineerd voor een Oscar. Er verschijnen een aantal live-cds en studio albums (o.a. Victory Mixture, Horse of a Different Colour en Crow Jane Alley). De solo loopbaan van Willy DeVille verloopt niet zonder grootheden: Hij treedt door de jaren heen op met artiesten als Tom Waits, Van Morrisson en Bruce Springsteen. In de jaren '90 neemt DeVille een cover van Jimi Hendrix' 'Hey Joe' op (Backstreets of Desire). Het nummer slaat aan in Europa. In 2007 treedt DeVille in Nederland op tijdens het Pinkpop Classic festival. Willy DeVille overlijdt in augustus 2009 aan de gevolgen van alvleesklierkanker. Hij wordt 58 jaar oud. En in de mini special hoor je donderdag live                       

Can't Do Without It                       

Hey Joe                     

Key To My Heart        

en Spanish Stroll           


Speellijst 25 mei 2017

luisteraars het is leuk als u vanavond weer aan het toestel zit, Want het is even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. Achter de knoppen staat dan Cock van Peppen ende presentatie is in handen van Ruud Bazuin en we zijn dan weer bij jullie met twee uurtjes Blues en rock.  Met daarin muziek van Cream, Manfred Mann, Sweaty Pants en nog  veel meer. En een live mini special van John Lennon & Plastic Ono Band.

Speellijst 25 mei 2017

eerste uur

01 -  Eddie Cockram - C'mon Everybody - 1.52

02 -  Eddie Cockram - Twenty Flight Rock - 1.40

03 -  Eddie Cockram - Summertime Blues -1.54

04 -  Cream - Spoonfull - 6.30

05 -  Cream - White Room - 4.58

06 -  Manfred Mann - Blinded By The Light - 7.18

07 -  Manfred Mann - Davy's On The Road Again - 7.29

08 -  Sweaty Pants - One Love - 4.58

09 -  Sweaty Pants - Rock This Town - 3.10

10 -  Yngwie Malmsteen - Like A Angel - 5.47

tweede uur

01 -  Mellissa Ethridge & Joss Stone - Janis Joplin Tribute - 6.01

02 -  John Lennon & Plastic Ono Band  - Live At  Toronto 1969 (full Contert) - 19.28

03 -  ColdPlay - Fix You - 4.50

04 -  ColdPlay - Talk - 5.00

05 -  Lynyrd Skynyrd – Freebird - 11.49

Zou het zo zijn dat liefde blind maakt? De combinatie John Lennon en Yoko Ono maakte niet iedereen even blij. Het luidst geklaagd werd door de fans van eerstgenoemde, maar ook voor de performancekunstenares Yoko Ono is het maar de vraag de koppeling van haar werk aan dat van haar echtgenoot een gelukkige was. The Plastic Ono Band – Live Peace in Toronto 1969 Eigenlijk was het een rommeltje bij het Rock and Roll Revival Festival op 13 september 1969 in Toronto. Een band die niet gerepeteerd had, de half zieke Lennon gaf het vooraf al als excuus door aan het publiek. Na de aankondiging van de band werd er eerst nog wat gestemd alvorens er stroeve versies van drie klassieke jaren 50 rocksongs klonken. Dan drie Lennon songs, waaronder het nummer waar het destijds om ging, Give Peace a Chance. Meer een sterke boodschap dan een onvergetelijke song.  Dat het solowerk van John Lennon opvallend rijk vertegenwoordigd is in de catalogus van Mobile Fidelity SoundLab zal vast te maken hebben met een combinatie van liefhebberij en toegang tot de originele mastertapes. Deze opgeknapte live-opnamen verschenen onlangs op plaat .  Plastic Ono Band is de verzamelnaam voor een wisselende groep muzikanten die bedacht werd door John Lennon en Yoko Ono en het duo begeleidde op enkele albums en tijdens optredens. Op 13 september 1969 vond het eerste concert van The Plastic Ono Band plaats in Toronto. Op dat moment bestond de groep naast John en Yoko uit Klaus Voormann (ex-Manfred Mann), Alan White (ex-Alan Price Set) en Eric Clapton (ex-Yardbirds, Cream en Blind Faith). In bijna dezelfde samenstelling werd ook de single Cold turkey opgenomen; het enige verschil was dat Ringo Starr drumde in plaats van Alan White. Deze single wist niet het succes van zijn voorganger te halen.  En dit concert is donderdag de mini special.

 


Speellijst 18 mei 2017

 Als je op donderdag even na zeven uur aan uw toestel zit is het de  hoogste tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock.  Met donderdag  aandacht voor Led Zeppelin, Johanna Conner, Aynsley Lister en Gov’t  Mule. En verder een mini special met Walther Trout en zijn album Livin’ Ervery Day .

Speellijst 18 mei 2017

eerste uur

01 -  Lance Lopez - Lowdown Ways - 10.40

02 -  Journey - AnyTime - 4.10

03 -  Led zeppelin - Whole Lotta Love - 6.49

04 -  Johanna Conner - We Stay Together - 5.33

05 -  Steve Vai - Tender Surrender - 5.09

06 -  Aynsley Lister - Need Her So Bad - 7.00

07 -  Def Leppard - Love Bytes - 5.35

tweede uur

01 -  Gov't  Mule - Somebody To Love - 5.00

02 -  Walter Trout - Sweet Butterfly - 4.51

03 -  Walter Trout - Trought The Eyes Of Love - 4.59

04 -  Walter Trout - Fool For Love - 5.02

05 -  Walter Trout - The Love That We Once Knew - 4.53

06 -  Direct & Wende Snijders - Heroes - 3.25

07 -  Aynsley Lister - Purple Rain - 11.11

08 -  Crosby Stills & Nash - Dear Mr Fantasie - 7.04

De mini special is deze week van Walter Trout en gaat over het album Livin’ Every Day dat in 1999 op de markt kwam. …Walter Trout heeft er al een loopbaan opzitten wanneer hij begin jaren negentig onder zijn eigen naam doorbreekt. De bluesman uit New Jersey geboren 1951 heeft dan al een verleden in Canned Heat, John Mayall’s Bluesbreakers en in de begeleidings bands van John Lee Hooker, Joe Tex en Big Mama Thornton. Met zijn on af scheiderlijke Fender Strat spelen Trout en zijn band gierende gitaar blues in de tradities van Freddie King en John Mayall. Het levert hem vooralin Europa een trouwe schare fans op. Livin Every Day Deze cd uit 1999 is een perfecte studio-weergave van de kwaliteiten die Walter Trout in huis heeft. Goede bluesrock, mooie ballads en natuurlijk zijn solo's op de Stratocaster die nooit gaan vervelen. Een hele veelzijdige cd. Schaf je deze aan dan ben je helemaal op de hoogte van alles wat Walter Trout en band in die tijd The Free Radicalsgenoemd te bieden heeft. Ook dit album is in Memphis, samen met producer Jim Gaines, opgenomen. Voor het eerst is Paul Hallestad, de nieuwe hammondorgelspeler te horen op een Trout-album. De groepsnaam is veranderd in Walter Trout and the Free Radicals. En van dit album nu:            

Sweet Butterfly                    

Trought The Eyes Of Love                        

Fool For Love          

en Als laatste  The Love That We Once Knew                 


Speellijst 11 mei 2017

Luisteraars op donderdag avond even na zeven uur en is bij Stadsradio Delft  tijd voor blues en rock met Ruud en Cock met donderdag avond muziek van Beth Hart, John Mayall and Blues Breakers, Anna Popovic en nog vele andere.

Speellijst 11 mei 2017

eerste uur

01 -  Heart - Straicht On - 4.55

02 -  Beth Hart - Just A Little Hole - 5.16

03 -  Beth Hart - L.A.Song - 3.56

04 -  John Mayall and Blues Breakers - What 'D Say - 4.23

05 -  John Mayall and Blues Breakers - Have You Heard - 5.50

06 -  Anna Popovic - Breaking Done - 7.37

07 -  Anna Popovic - House Burning Down - 10.40

08 -  The Beatles - Memphis Tennessee - 2.16

tweede uur

01 -  Carlos Santana & Rob Thoman – Smooth - 6.44

02 -  Mellisa Etheridge - Royal Station - 10.58

03 -  Mellisa Etheridge - Like The Way I Do - 13.54

04 -  Mark knofler - Punish The Monkey - 4.32

05 -  Jonny Lang & Jonathan Butler - Fire And Rain - 5.37

06 -  Foreigner - I Want To Know What Love Is - 6.58

De live mini special is donderdag van Melissa Etheridge. Ineens stond ze daar, op het grote podium van Pinkpop, in de editie van 1990, een kleine blonde vrouw met een zwarte twaalfsnarige gitaar. Ze had net een wereldhit achter de rug met ‘Like The Way I Do’, de grote doorbraak. We hebben het natuurlijk over Melissa Etheridge die haar carrière op deze manier stormachtig begon. Een hit van het kaliber ‘Like The Way I Do’ is er nooit meer gekomen, maar de fans bleven haar en haar muziek trouw. Haar concerten, die regelmatig de drie uur aantikken, zijn legendarisch. De tomeloze energie die ze aan de dag legt, om haar typisch Amerikaanse rock met de autobiografische teksten aan de man te brengen, maken haar geliefd.  Met haar album Yes I Am uit 1993 maakte Melissa een statement met iets wat wij al lang wisten en waar we in Nederland achteloos onze schouders over ophalen, maar wat in het puriteins Amerika toch nog hard aankwam; Melissa Etheridge is lesbisch en dat wil ze weten. Ook de jaren erna had ze altijd genoeg stof om over te zingen, zoals haar scheiding in 2000, haar nieuwe relatie, en het feit dat ze ook nog eens borstkanker kreeg.  Op haar twaalfde album This Is M.E. laat Etheridge wederom horen geen blad voor de mond te nemen. De teksten, uit haar leven gegrepen, handelen over liefde en passie met soms een licht erotische ondertoon en haken prima aan bij de stoere muziek. Ze rockt en ronkt als nooit tevoren en wisselt de potige rock fraai af met countryachtige stukken. Het is niet voor niets dat ze het vrouwelijk equivalent van Bruce Springsteen wordt genoemd. Nergens is te horen dat Melissa Etheridge alweer bijna 57 is. En haakt nog moeiteloos aan bij de megasellers uit de jaren negentig . De zeer geïnspireerd klinkende Melissa kan zo makkelijk nog jaren mee. in deze mini special hebben we twee lange nummers van haar we beginnen met Royal Station en daarna Like The Way I Do   en deze  bij de nummers zijn opgenomen op 29 september 1989 live At The  Bottom Line

 


Speellijst 04 mei 2017

Het is op donderdag 4 mei even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. Door dat het vandaag dode herdenking is er vanavond een aangepaste blues en rock die geheel zal bestaat uit muziek . speciaal uitgezochte muziek dus ik wil zeggen ga er goed voorzitten om te luisteren naar deze special

Speellijst 04 mei 2017

eerste uur

01 -  Buddy Guy & Quin Sullivan - Medley - 17.42

02 -  Led Zeppelin - Stairway To Have - 8.49

03 -  Lance Lopez - London Ways - 11.03

04 -  John Mayer - Out Of My Mind - 7.39

05 -  Nigel Kennedy - The Unkown Soldier  (The Doors) - 5.48

tweede uur

01 -  Wilhelmus

02 -  Moody  Blues - Late Lament - 1.37

03 -  Moody  Blues - Nights In White Satin - 6.35

04 -  Candy Dulfer - Lily Was Here - 16.37

05 -  Guns N' Roses - November Rain - 12.30

06 -  Deep Purple - When A Blind Man Cries - 8.02

07 -  Thin Lizzy - Stil In Love with You - 9.14


Speellijst 27 april 2017

Luisteraars als u donderdag 27 april aan het toestel zit, is het de  hoogste tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock.  Met op donderdag aandacht voor wat Nederpop of nederrock in ons geval. En verder muziek van  Led Zeppelin, Beth Hart de Dana Fuchs Band. In het tweede half uur wat extra tijd voor de Rolling Stones en hun heerlijke laatste blues album. En verder een mini special van Stan Webb & Chicken Chack een nog steeds bestaande band.

Speellijst 27 april 2017

eerste uur

01 -  Bintans - Ridin' On The L&N - 2.35

02 -  Eelco Gelling - Distant Smile - 4.38

03 -  Bertus Borgers - Still Believe - 4.36

04 -  Led Zeppelin - Kashmir - 8.48

05 -  Led Zeppelin - Black Dog  - 5.18

06 -  Beth Hart - L.A. Song - 4.36

07 -  Rolling Stones - Just Your Fool - 2.24

08 -  Rolling Stones - Blue And Lonesome - 3.04

09 -  Rolling Stones - Little Rain- 3.30

10 -   Rolling Stones - I Can't Quit You Baby - 5.05

tweede uur

01 -  Dana Fuchs Band - Don't Let me Down - 5.47

02 -  Stan Webb & Chicken Chack - I'd Rather Go Blind - 5.34

03 -  Stan Webb & Chicken Chack - The Thrill Is Gone - 11.10

04 -  Stan Webb & Chicken Chack - Lost The Best Friend I Ever Had - 7.11

05 -  Lois Lane - Amsterdammed - 3.10

06 -  Frenk de Groot - Just Don't Care - 3.29

07 -  Fleetwood Mac. - Midnight Special - 9.46

Voor de live mini special hebben we gekozen voor Chicken Shack

Britse bluesband, ontstaan uit een band met de naam Sounds Of Blue die al in 1964 optrad Geformeerd in het midden van de jaren '60 door Stan Webb gitaar en zang, Andy Silvester basgitaar en Alan Morley drums, die later -in 1968- werden vergezeld door Christine Perfect zang en keyboards.  Na het vertrek van Christine in 1969, speelde Paul Raymond keyboards. Christine Anne Perfect was als Christine McVie later lid van Fleetwood Mac. De band geeft haar eerste concert in 1967 en heeft een bescheiden commercieel succes gekend. Perfect verlaat in 1969 de band, om met Fleetwood Mac's John McVie te trouwen en zich bij zijn band te voegen. Drie andere leden van de band laten Chicken Shack in 1971 ook links liggen om de band Savoy Brown te versterken. Webb is het enige originele lid dat tot de dag van vandaag nog in de band zit. In 1969 behaalt Chicken Shack haar grootste hit met: 'I'd Rather Go Blind' Dit nummer bereikt in Nederland de twintigste positie. Sinds 1976 heeft Webb met enige tussenpauzes Chicken Shack nieuw leven ingeblazen met verschillende artiesten, waaronder Paul Butler gitaar, Keef Hartley, ex-Ten Years After drummer Ric Lee en Miller Anderson. Webb is vandaag de dag het enige constante lid van de groep. Als de band het podium bestijgt en warm draait met “The Thrill Is Gone” en “Reconsider Baby”. Al vanaf het eerste nummer is duidelijk dat de heren goed gemutst zijn en nog steeds een puik stukje muziek kunnen afleveren. Ze hebben er duidelijk zin in. Uiteraard wordt “I’d Rather Go Blind” goed ontvangen. Goed, de stem van Stan Webb begint na vijftig dienstjaren enige sporen van slijtage te vertonen, maar de man gaat er nog steeds vol voor en het herkenbare gitaarspel staat nog helemaal overeind.  Al met al een prima show van de Britse blues veteraan en zijn kompanen. En uit dit concert nu in de mini special: I'd Rather Go Blind  

The Thrill Is Gone

En Lost The Best Friend I Ever Had              

 


Speellijst 20 april 2017

Goede avond luisteraars het is a.s.donderdagavond om iets over zeven uur is het weer de hoogste tijd weer tijd voor 2 uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. Met vandaag aandacht voor Bryan Adams, Daniele Nicolle ,  Lance Lopez   en nog veel meer. En in het tweede uur een special van de J. Geilsband. Want De Amerikaanse muzikant John Warren Geils Jr. is vorige week dindag 11 april overleden. Hij richtte in 1967 The J. Geils Band op, waarmee hij in de jaren 70 en 80 meerdere hits scoorde. Geils was 71 jaar.

Speellijst 20 april 2017

eerste uur

01 -  Gary Moore, Jack Bruce & Gary Husband - Serves Me Right To suffer - 6.20

02 -  Venice - One Quiet Day - 5.22

03 -  Bryan Adams - Summer of 69 - 6.57

04 -  Crosby Stills Nash & Young  -  Almost Cut My Hear - 6.27

05 -  Garry Brooker, Andy Fairweater Low, Maggie Pegg & Henry Spinetti  - Little Wheel - 5.30

06 -  Snowy White, Rabbid Bundrie, Kuma Harada & Jeff allen - Looking For Somebody - 7.04

07 -  Daniele Nicolle  - Welkom To The Wolf Den - 6.24

tweede uur

01 -  George Harrison & Eric Clapton - While My Guitar Gently Weeps - 5.08

02 -  The J. Geilsband - Hard Driving Man - 4.40

03 -  The J. Geilsband - Serves You Right To Suffer - 9.57

04 -  The J. Geilsband - Looking For A love - 5.28

05 -  Lance Lopez - Traveling Riverside Blues - 7.42

06 -  Lance Lopez - Loudown Ways - 10.40

De Amerikaanse muzikant John Warren Geils Jr. is op dinsdag 11 april overleden. Hij richtte in 1967 The J. Geils Band op, waarmee hij in de jaren 70 en 80 meerdere hits scoorde. Geils was 71 jaar. De groep stond bekend om zijn enerverende optredens en bracht verschillende live-albums uit, zoals Full House uit 1972 en Blow Your Face Out in 1975. The J. Geils Band trad ook verschillende keren op in Nederland: onder meer in 1980 op Pinkpop en in 1982 in het voorprogramma van de Rolling Stones in stadion De Kuip.  Na het vertrek van zanger Peter Wolf in 1983 duurde het niet lang voor de band werd ontbonden, al waren er in de loop der jaren nog wel verschillende reünie-concerten. In thuisland Amerika scoorde hij nog veel meer hits, maar in Nederland kennen we hem vooral van de single Centerfold: John Geils. De gitarist van de J. Geils Band is afgelopen dinsdag overleden. De in New York geboren John Geils richtte zijn band halverwege de jaren zestig op, nadat hij de trompet verruild had voor de gitaar. De klassieke bezetting van de groep bestond verder uit zanger Peter Wolf, bassist Danny Klein, drummer Stephen Bladd, toetsenist Seth Justman en harmonicaspeler Richard Salwitz, beter bekend onder de artiestennaam Magic Dick. Nadat de band een platencontract bij Atlantic Records kreeg, volgde een reeks redelijk succesvolle singles in Amerika: vooral het in 1974 verschenen Must Of Got Lost deed het goed in de hitlijsten.  Ondanks deze vroege successen in Amerika kwam de grote internationale doorbraak pas in de jaren tachtig. De bluesrock-achtige sound van het voorgaande decennium werd ingeruild voor new wave-invloeden en dat bleek een slimme zet: de single Centerfold uit 1981 haalde nummer 1 in Amerika en de vierde positie in Nederland. Geils bleek hier echter geen ‘one hit wonder’. Het titelnummer van het album Freeze Frame piekte op nummer 13 in de Nederlandse hitlijst. Na het vertrek van zanger Wolf in 1983 ging de band nog een tijdje door, maar in 1985 besloten de overgebleven leden er toch maar mee te stoppen. John Geils richtte zich in de jaren daarna op het repareren van auto’s, maar vanaf eind jaren negentig bracht hij zijn oude band meerdere keren toch weer samen. De groep werd vorig jaar genomineerd voor een plek in de Rock & Roll Hall Of Fame, maar kreeg niet genoeg stemmen voor een inhuldiging. Afgelopen dinsdag werd Geils dood gevonden in zijn huis in. De oorzaak van zijn overlijden is nog onbekend. John Geils is 71 jaar geworden. en daarom in deze mini special nu de in 1972 opgenomen nummers Hard Driving Man                        

Serves You Right To Suffer                     

en Looking For A love             

 


Speellijst 13 april 2017

Op donderdag 13 april even na zeven uur is het tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock op de donderdag  aandacht voor: Europe, Supertramp, Lita Ford en nog veel meer. En we hebben donderdag  in de mini special aandacht voor B.B.King.

Speellijst 13 april 2017

eerste uur

01 -  Simple Minds - New Gold Dream - 5.30

02 -  Simple Minds - Waterfront - 4.49

03 -  Europe - Carrie - 4.30

04 -  Europe - Cherokee - 4.12

05 -  Alvin Lee - Hey Joe - 7.03

06 -  Supertramp -  School - 5.30

07 -  Supertramp - You Started Lauging - 3.45

08 -  Pink - Babe I'm Gona Leave You - 3.17

09 -  Led Zeppelin - Babe I'm Gona Leave You - 6.41

tweede uur

01 -  Steve Seagull  & Funcy Souls - Blues Jam - 5.56

02 -  B.B.King met Thedesie Trucks Band  - Rock Me Baby - 9.08

03 -  B.B.King Met Eric Clapton -The Trill Is Gone - 11.58

04 -  Scorpions - Big City Nights - 4.58

05 -  Scorpions - Rock You Like A Hurricane - 4.13

06 -  Lita Ford  - Close My Eyes Forever - 4.37

07 -  Lita Ford - Kiss Me deadly - 5.03

De live mini special word op deze donderdag opgedragen aan B.B.King. Meer dan een halve eeuw lang heeft gitarist en singer-songwriter B.B. King een stempel gedrukt op de blues- en r&b-muziek. Hij bracht ruim vijftig platen uit, waarvan vele klassiekers zijn geworden. King ontwikkelde een duidelijk herkenbare eigen speelstijl waarin invloeden uit de traditionele blues, jazz, swing en pop vermengd werden. B.B. King wordt gezien als een van de grootste blues artiesten aller tijden. Het muziekblad Rolling Stone plaatste hem op de derde plaats in een lijst van de honderd beste gitaristen. King speelde altijd op Gibson-gitaren die hij Lucille noemde. Die traditie ontstond na een optreden in 1949 waarbij de zaal in brand vloog. Twee ruziënde mannen hadden een vat brandende benzine omgestoten, dat dienst deed als zaalverwarming. Toen King al veilig buiten stond bedacht hij dat zijn gitaar nog binnen lag. Met gevaar voor eigen leven ging hij terug het brandende gebouw in om het instrument te halen.  Later hoorde hij dat de mannen ruzie hadden om een vrouw met de naam Lucille. Hij besloot zijn gitaar zo te noemen om hem eraan te herinneren nooit meer zoiets doms te doen. Ook al zijn volgende gitaren noemde hij Lucille. Hij presenteerde een radio programma onder de naam Beale Street Blues Boy, dat al snel werd afgekort tot Blues Boy King en uiteindelijk tot B.B. King. In december 1951 bracht King het nummer Three O'Clock Blues uit dat de eerste plaats haalde in de r&b-hitlijsten. Het jaar daarop volgde de nummer 1-hit You don't Know Me. Kort daarna ging B.B. King voor het eerst op toernee door Amerika. In 1956 gaf hij maar liefst 342 concerten. Zijn ster rees snel.Van 1951 tot 1985 stond King 74 keer in de r&b-hitlijsten. The Thrill is Gone wordt wel als zijn grootste hit gezien. In 1970 kreeg hij een Grammy Award voor dit nummer dat het zowel in de reguliere als in de r&b-lijsten goed deed.  Eind jaren 80 bereikte hij een nieuwe generatie fans door met U2 de single When Love Comes to Town uit te brengen. In 2000 maakte hij samen met Eric Clapton het album Riding With The King. Na die tijd bracht hij nauwelijks meer nieuwe albums uit, maar hij bleef tot zijn dood zeer actief.  En in deze mini special twee nummers met hem in de hoofd rol  eerst samen met de  Thedesie Trucks Band in het nummer                 Rock Me Baby                   

gevolgd doorzijn hit The Trill Is Gone samen met Met Eric Clapton

 


Speellijst 06 april 2017

Luisteraars als u donderdag 6 april rond zeven uur aan het toestel zit, is het de  hoogste tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock.  Met op deze donderdag aandacht voor Henny Vrienten, Boudewijnde Groot en Geoge Kooimans als trio, De Dijk, Santana, Tina Turner en nog vele andere.

Speellijst 06 april 2017

eerste uur

01 -  Kensington - Do I Ever - 3.22

02 -  Kensington – Bridges - 3.32

03 -  Little River Band - Forever Blues - 5.02

04 -  Henny Vrienten, Boudewijnde Groot en Geoge Kooimans - Ik Ben Op Weg - 4.36

05 -  Henny Vrienten, Boudewijnde Groot en Geoge Kooimans - Touwtje Uit De Deur - 4.52

06 -  John Farnham - That’s Freedom - 4.16

07 -  Rick Springfield - Jessie’s Girl - 3.10

08 -  Kingdom Come - What Love Can Be - 5.14

09 -  Tedeschi Truks Band - You Can't Always Get What You Want - 10.30

tweede uur

01 -  De Dijk - Melkboer Met De blues - 4.13

02 -  Leif De Leeuw Band - Have A Sigar - 5.46

03 -  Leif De Leeuw Band - For Once and For All - 11.42

04 -  Leif De Leeuw Band - Blues DeLuxe - 8.33

05 -  Joe Satriani – Crying - 5.35

06 -  Santana - I'll Waiting - 5.06

07 -  Tina Turner - Steamy Windows - 4.16

08 -  Tina Turner - Adicted To Love - 4.45

Voor de live mini special hebben we gekozen voor De Leif DeLeeuw Band Leif de Leeuw, gitarist en oprichter van de Leif de Leeuw band, won vanaf jonge leeftijd al diverse muziekprijzen. Zo won hij tot twee keer toe de Sena Young Talent Guitar Award (2009 en 2013) en werd hij in 2016 door de lezers van het magazine ‘De Gitarist’ uitgeroepen tot beste bluesrock gitarist van de Benelux. Ook de band, bestaande uit Leif de Leeuw (gitaar), Tim Koning (drums), Boris Oud (basgitaar) en Britt Jansen (gitaar en vocals), viel meerdere malen in de prijzen. Zo wonnen zij eind 2014 de Dutch Blues Challenge en werden ze in 2015 uitgeroepen tot ‘Best Band 2015’ door de European Blues Awards.  In de zomer van 2014 bracht de Leif de Leeuw band hun eerste EP, genaamd ‘EP Deluxe’, uit. De EP werd door zowel het publiek als de pers erg goed ontvangen en deed verlangen naar een volwaardig album. De band vertrok daarna naar Amerika om deel te nemen aan de International Blues Challenge in Memphis. Deze ervaring zorgde voor een flinke dosis inspiratie waar ze uit konden putten bij het opnemen van hun eerste volwaardige album. Het album genaamd ‘Leelah’ werd in januari 2016 gepresenteerd in een vol poppodium Boerderij te Zoetermeer.  Momenteel is de band druk bezig met het schrijven van songs voor hun tweede album, deze zal naar verwachting uitkomen in Oktober 2017. De nieuwe single komt echter al eerder uit. Deze zal op 22 April 2017 gepresenteerd worden tijdens Record Store Day! En wij hebben vandaag uit een serie lijf optredens wat nummers gekozen voor deze special en wel: Have A Sigar                            

For Once and For All               

en  Blues DeLuxe                  

 


Speellijst 30 maart 2017

Luisteraars leuk als u luistert op donderdag is het even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock op de komende donderdag aandacht voor: Joe Cocker, Boston, The Corss Feat Ron Wood en nog veel meer. En we hebben vandaag in de mini special aandacht voor de vorige week overleden Chuck Berry. Maar dat is in het tweede uur. Denk je het kan vast anders met dit programma of wil je reageren of een verzoekje aanvragen of zelfs een mini special doe dat dan via blues en  rock@stadsradiodelft.nl

Speellijst 30 maart 2017

eerste uur

01 -  Deep Purple - Black Night - 6.40

02 -  Deep Purple - When A Blind Man Cries - 7.30

03 -  Joe Cocker - That's All Need To Know / Difendero - 4.00

04 -  Joe Cocker - You Can Leave Your Hat On - 4.12

05 -  Iggy Pop - Lust for Live - 5.28

06 -  Boston - Amanda - 4.16

07 -  Boston - To Be A Man - 3.30

08 -  Cold Play - Lovers In Japan - Reign Of Love - 3.50

09 -  Cold Play - Viva La Vida - 3.54

tweede uur

01 -  The Corss Feat Ron Wood  - Little Wing - 4.52

02 -  Chuck Berry - No Particular Place Too Go / Jonny B. Good - 4.01

03 -  Chuck Berry - (met Keith Richards) Oh Carol  - 5.58

04 -  Chuck Berry - The Blues  - 7.13

05 -  Chuck Berry - (met Keith Richards & Eric Clapton) Wee Wee Hours - 5.14

06 -  Chuck Berry - (met Etta James) Rock and Roll Music - 3.41

07 -  Yes - Something's Coming - 7.30

08 -  Ben Pool Feat. Layla Zoe - Trill Is Gone - 10.22

De live mini special is deze donderdag voor de op zaterdag 11 maart overleden Chuck Berry . De thuis op 90-jarige leeftijd overleden Chuck Berry was misschien wel de belangrijkste rock 'n' roll pionier uit de popgeschiedenis. 'Als je rock 'n' roll een andere naam wilt geven, noem het dan Chuck Berry', zou John Lennon zeggen. En daar is niks overdreven aan. Berry die in de tweede helft van de jaren vijftig met liedjes als Maybellene, Roll Over Beethoven, Rock and Roll Music, Come On en Johnny B. Goode die de toon zette voor een nieuwe muziekstijl, rock 'n' roll.  Berry was niet alleen een geweldig muzikant wiens puntige licks en typische tweesnaren-spel op de elektrische gitaar elke rock 'n' roll-gitarist na hem zou beïnvloeden. Of de man die country en blues zou versmelten tot iets nieuws. Hij was ook een pionier waar het tekstschrijven betrof. In zijn liedjes kon hij met enkele woorden de hele belevingswereld van de tieners vertolken. Elvis Presley en Little Richard gaven eind jaren vijftig popmuziek een nieuwe, rauwe sound. Chuck Berry gaf het tekstuele zeggingskracht. Zijn beroemdste liedje Johnny B. Goode uit 1958 schreef hij over zichzelf en Johnnie Johnson, die jarenlang zijn vaste pianist zou blijven.  Voor Chuck Berry, die in 1959 werd beschuldigd van onoorbaar gedrag met een blank minderjarig meisje en na een vaak als racistisch bestempeld proces anderhalf jaar in het gevang verdween, kwamen deze hits van de Beach Boys, Beatles en Stones in 1963 precies op tijd.  In de gevangenis zou hij zijn laatste echt goede liedjes schrijven zoals Nadineen  No Particular Place To Go  Tot ver na zijn laatste grote hit, de novelty-song My Ding-A-Ling uit 1972 bleef hij optreden, maar platen maken deed hij nog maar zelden.  Het nieuwe album CHUCK van de zaterdag 11 maart overleden gitarist Chuck Berry wordt uitgebracht op 16 juni 2017. Het eerste nummer Big Boys kwam vorige woensdag al uit. Het is zijn eerste studioalbum na ruim 38 jaar. Berry was al lange tijd bezig met zijn nieuwe plaat. Na zijn dood meldde de familie van de gitarist al dat het album snel zou verschijnen. "Zijn grootste wens was om dit album wereldwijd uit te brengen", schreef zijn familie op Facebook. Op de plaat staan tien liedjes. En Berry schreef zelf acht van de tien nummers, meldt LA Times.  Ook zijn kinderen werkten mee aan het album.  En in deze mini special nu: No Particular Place Too Go /Jonny B. Good                       

dan samen samen met Keith Richards Oh Carol                          

The Blues       

Daarna samen met Keith Richards & Eric Clapton  Wee Wee Hours         enals laatste met Etta James  Rock and Roll Music              

 

 


Speellijst 23 maart 2017

Goede avond luisteraars het is a.s.donderdagavond om iets over zeven uuer  weer de hoogste tijd weer tijd voor 2 uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. Zondag kregen wij het bericht dat Rock en Roll legende Chuck Berry was overleden. De zaterdag thuis in Wentzville, Missouri op 90-jarige leeftijd overleden Chuck Berry was misschien wel de belangrijkste rock 'n' roll pionier uit de popgeschiedenis. 'Als je rock 'n' roll een andere naam wilt geven, noem het dan Chuck Berry', zou John Lennon zeggen. En daar is niks overdreven aan. Het programma voor deze week was op dat moment al samen gesteld dus volgende week in blues en rock speciale aandacht voor Chuck Berry. En donderdag hebben we muziek van Fleetwood Mac & Peter Green, Amy Macdonald, Joss Stones en nog veel meer.  Daarnaast in het tweede uur een mini special van Uriah Heep.

Speellijst 23 maart 2017

eerste uur

01 -  Frogs For Breakfast - Darkend Of The Street - 4.29

02 -  Frogs For Breakfast - Ain't  My Cross To Bear - 5.05

03 -  Fleetwood Mac & Peter Green - A Fool No More - 7.34

04 -  Fleetwood Mac & Peter Green - White Sky - 8.40

05 -  Jeff Healey - Jambalaya - 3.52

06 -  Jeff Healey - Mess Of Blues - 3.15

07 -  Amy Macdonald - This Is The Live - 3.20

08 -  Amy Macdonald - Down By The Water (Acoustic) - 3.29

09 -  Trace Chapman & Eric Clapton - Give Me A Reason - 4.23

tweede uur

01 -  Joss Stone - Under Presure - 4.30

02 -  Uriah Heep - High Priesters - 3.34

03 -  Uriah Heep - July Morning - 10.17

04 -  Uriah Heep - Gypsy - 10.06

05 -  U 2 - Vertigo - 3.07

06 -  Gary Moore - Wiskey In The Jar - 8.24

07 -  Mick Kolossa - Baby's Got Another Lover - 7.24

In de live mini special zit donderdag Uriah Heep. De Britse hardrockers van Uriah Heep gaan inmiddels al meer dan veertig jaar mee, maar weten nog altijd hoe je een overweldigende rockshow neerzet. In 1972 zorgde de hit Easy livin’ voor de definitieve doorbraak van de band. Klassiekers als 'Look At Yourself', 'July Morning' en het sterke ‘Lady In Black’ hebben de tijdsgeest nooit hoeven vrezen en zullen tijdens hun show nooit ontbreken. Uriah Heep verkocht wereldwijd ruim dertig miljoen platen. De oude klassiekers Van Heep zijn voor veel liefhebbers het schoolvoorbeeld van hoe hardrock moet klinken. Ook het nieuwe materiaal doet de harten van rock liefhebbers sneller kloppen. Vanaf het geweldige Wake the sleeper uit 2008 lijkt de band in een flow te zitten waar niets of niemand hen uit kan halen. Met hun meest recente album ‘Outsider’ uit 2014 is het 24e studio album! En in dit album gaat de band meer dan ooit terug naar de sound van de oude Uriah Heep albums. ‘Outsider’ is opnieuw het bewijs dat Uriah Heep nog lang niet toe is aan een overigens welverdiend pensioen. Als er één track is waarvoor Uriah Heep herinnerd moet worden, is het dit epische meesterstuk wel. July Morning, afkomstig van de lp Look At Yourself uit 1971, ontstond uit drie verschillende songideeën en werd opgenomen met behulp van de legendarische Manfred Mann op ‘moog’ synthesizer. David Byrons emotionele zangpartijen bezorgen kippenvel zeker als hij halverwege de hoogte ingaat en instrumentaal zit het tien minuten durende lied erg knap in elkaar. Minder populair dan andere epische rocksongs als Child In Time en Stairway To Heaven, maar zeker van hetzelfde niveau! Een andere memorabele it is het nummer Gypsy. Uiteraard bedoelen we hier de complete albumversie van de debuut-lp …Very ‘eavy…Very ‘umble uit 1970, in Amerika uitgebracht als Uriah Heep met een iets andere tracklist. Het volledige Gypsy duurt ruim zes minuten, maar voor de singlerelease werd de heavy rocker flink ingekort. Zonde, want het orgel- en gitaarwerk in de weggesneden minuten is werkelijk fantastisch. Toetsenist Ken Hensley schreef veel van de grootste Heep-klassiekers, maar Gypsy is een gezamenlijke compositie van zanger David Byron en gitarist Mick Box. En voor deze twee live gespeelde nummers beginnen we nu eerst met een nummer genaamd:          

High Priesters        

en daarna hoort u July Morning              

en we sluiten dit blok af met Gypsy               

 

 

 


Speellijst 16 maart 2017

Goedenavond, luisteraars het is leuk dat u op donderdag weer aan het toestel zit, Want het is op donderdag even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. Achter de knoppen staat Cock van Peppen en mijn naam is Ruud Bazuin en we zijn weer bij jullie met twee uurtjes Blues en rock.  Met daarin muziek van Simple Minds, Blackberry Smoke, Jeff Healey, Kane en nog  veel meer. En een mini special van Journey

Speellijst 16 maart 2017

eerste uur

01 -  Julian Sas - I Ain’t Affraid - 3.59

02 -  Julian Sas - Blues For J- 8.55

03 -  Simple Minds - The American - 4.27

04 -  Simple Minds - Sanctify Yourself - 4.52

05 -  Paul Rodgers & Brian May - All Rigth Now - 6.03

06 -  Blackberry Smoke - Waiting For The Thunder - 4.02

07 -  Blackberry Smoke - Sunrise In Texas - 4.25

08 -  Jeff Healey Band - As The Years Go Passing By - 7.28

tweede uur

01 -  John Mayer - Old Love - 7.27

02 -  Journey - Faithfully - 4.28

03 -  Journey - The Eyes Of A Woman - 4.33

04 -  Journey - Why Can't This Night Go On Forever - 3.43

05 -  Journey - I'll Be Alright Without You - 5.00

06 -  Kane - Rain Down On Me  - 4.55

07 -  Kane - Let It Be - 5.18

08 -  Steve Nicks - Edge Of Seventeen - 12.26

De Live Mini special is deze week van Journey. De band is opgericht door Herbie Herbert in 1973. Herbie Herbert was gitaar roadie van Neal Schon toen hij tweede gitarist was bij Santana. Herbie Herbert vroeg gitarist Neal Schon en toetsenist Greg Rolie ook van Santana. Als zanger toetsenist van o.a black magic womanis om een nieuwe band te beginnen. Als bassist kwam Ross Valory van deSteve Miller band erbij en drummer Ansley Dunbardie eerder speelde bij Frank Zappa en Whitesnake.Vanaf 1977 is Steve Perry De lead zanger geworden en kwamen ook de hits. In 1978 werd er gewisseld van drummer,Steve smith vervangt Ansley Dunbar. In 1981 vervangt Jonathan Cain Greg Rolie op toetsen en komen de mega hits. Don`t stop believin` ,Open arms en Separate ways en nog veel meer. In 1987 stopt Steve Perry vanwege een burnout van al het touren. In 1996 komt er een  reunië  album met daarop het voor een Grammy genommineerde nummer "When you love a woman".Vanwege een heupfractuur kan Steve Perry niet mee op Tournee en wordt door de andere bandleden besloten om een vervanger te zoeken om alsnog te gaan touren. Drummer Steve Smith pakt zijn drumkit in als bekent wordt dat Steve Perry niet meer deel uitmaakt van de band. De nieuwe drummer word Deen Castranovo. De nieuwe zanger word Steve Augeri maar deze moet na 8 jaar stoppen vanwege stemproblemen. Jeff Scott Soto word zijn tijdelijke vervanger om de tour van 2006 af te kunnen maken. Via youtube vind Neal Schon de huidige zanger Arnel Pineda. En van Journey live in de special:                             

Faithfully                         

The Eyes Of A Woman                           

Why Can't This Night Go On Forever                       

en I'll Be Alright Without You                       

 

 


Speellijst 09 maart 2017

Luisteraars als u donderdag 9 maart  aan het toestel zit, is het de  hoogste tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock.  Met op donderdag aandacht voor wat Nederpop of nederrock in ons geval. En verder muziek van  Led Zeppelin, Beth Hart de Dana Fuchs Band. In het tweede half uur wat extra tijd voor de Rolling Stones en hun heerlijke laatste blues album. En verder een mini special van Stan Webb & Chicken Chack een nog steeds bestaande band.

Speellijst 09 maart 2017

eerste uur

01 -  Bintans - Ridin' On The L&N - 2.35

02 -  Eelco Gelling - Distant Smile - 4.38

03 -  Bertus Borgers - Still Believe - 4.36

04 -  Led Zeppelin - Kashmir - 8.48

05 -  Led Zeppelin - Black Dog  - 5.18

06 -  Beth Hart - L.A. Song - 4.36

07 -  Rolling Stones - Just Your Fool - 2.24

08 -  Rolling Stones - Blue And Lonesome - 3.04

09 -  Rolling Stones - Little Rain- 3.30

10 -   Rolling Stones - I Can't Quit You Baby - 5.05

tweede uur

01 -  Dana Fuchs Band - Don't Let me Down - 5.47

02 -  Stan Webb & Chicken Chack - I'd Rather Go Blind - 5.34

03 -  Stan Webb & Chicken Chack - The Thrill Is Gone - 11.10

04 -  Stan Webb & Chicken Chack - Lost The Best Friend I Ever Had - 7.11

05 -  Lois Lane - Amsterdammed - 3.10

06 -  Frenk de Groot - Just Don't Care - 3.29

07 -  Fleetwood Mac. - Midnight Special - 9.46

Voor de live mini special hebben we gekozen voor Chicken Shack

Britse bluesband, ontstaan uit een band met de naam Sounds Of Blue die al in 1964 optrad Geformeerd in het midden van de jaren '60 door Stan Webb gitaar en zang, Andy Silvester basgitaar en Alan Morley drums, die later -in 1968- werden vergezeld door Christine Perfect zang en keyboards.  Na het vertrek van Christine in 1969, speelde Paul Raymond keyboards. Christine Anne Perfect was als Christine McVie later lid van Fleetwood Mac. De band geeft haar eerste concert in 1967 en heeft een bescheiden commercieel succes gekend. Perfect verlaat in 1969 de band, om met Fleetwood Mac's John McVie te trouwen en zich bij zijn band te voegen. Drie andere leden van de band laten Chicken Shack in 1971 ook links liggen om de band Savoy Brown te versterken. Webb is het enige originele lid dat tot de dag van vandaag nog in de band zit. In 1969 behaalt Chicken Shack haar grootste hit met: 'I'd Rather Go Blind' Dit nummer bereikt in Nederland de twintigste positie. Sinds 1976 heeft Webb met enige tussenpauzes Chicken Shack nieuw leven ingeblazen met verschillende artiesten, waaronder Paul Butler gitaar, Keef Hartley, ex-Ten Years After drummer Ric Lee en Miller Anderson. Webb is vandaag de dag het enige constante lid van de groep. Als de band het podium bestijgt en warm draait met “The Thrill Is Gone” en “Reconsider Baby”. Al vanaf het eerste nummer is duidelijk dat de heren goed gemutst zijn en nog steeds een puik stukje muziek kunnen afleveren. Ze hebben er duidelijk zin in.

Uiteraard wordt “I’d Rather Go Blind” goed ontvangen. Goed, de stem van Stan Webb begint na vijftig dienstjaren enige sporen van slijtage te vertonen, maar de man gaat er nog steeds vol voor en het herkenbare gitaarspel staat nog helemaal overeind.  Al met al een prima show van de Britse blues veteraan en zijn kompanen. En uit dit concert nu in de mini special:

I'd Rather Go Blind  

The Thrill Is Gone

En Lost The Best Friend I Ever Had          


Speellijst 02 maart 2017

Op donderdagavond 2 maart rond zeven uur is het bij Stadsradio Delft  tijd voor blues en rock met Ruud en Cock met op deze donderdag avond muziek van Boston, Indigo, Avril Lavinge, ToTo en nog vele andere.

Speellijst 02 maart 2017

eerste uur

01 -  John Lee Hooker - Boom Boom - 2.25

02 -  John Lee Hooker - Old Time Shimmy - 2.15

03 -  Boston - I Need Your Love - 5.33

04 -  Boston - Livin For You - 4.58

05 -  Buddy Guy & John Mayer - What Kind Of Woman Is This - 9.00

06 -  Chris Rea - Deep Winter Blues - 5.03

07 -  Indigo - Give Love A Try - 4.38

08 -  Indigo - Head Over Heels - 3.17

09 -  David Bowie & Pink Floyd - Comfortably Numb - 8.12

tweede uur

01 -  Avril Lavinge - Knocking On Heavens Door - 3.47

02 -  Layla Zoe - Its A Man's World - 13.05

03 -  Layla Zoe - Little Red Rooster - 9.38

04 -  Layla Zoe - Wild Horses - 6.28

05 -  ToTo - Carmen - 3.23

06 -  ToTo - Angel Don't Cry - 4.14

07 -  Dire Straits - Money For Nothing - 6.47

De live mini special is donderda a.s. voor Layla Zoe.  Ronduit indrukwekkend”, „Meerdere hoogtepunten” en een „…Verademing in het bluesrock-genre”. Dit zijn maar enkele woorden die de show van Layla Zoe op Moulin Blues van afgelopen jaar beschrijven in de media! Layla Zoe loopt inmiddels al wat jaartjes mee in de blues scene. Sinds haar debuut in 2007 bracht ze inmiddels al acht albums uit, inclusief haar laatste album “The Lily” dat vorig jaar verschenen is. Layla heeft een geweldige stem; ruig en krachtig, maar ze kan ook erg gevoelig klinken waardoor ze perfect in het rijtje Beth Hart en Dana Fuchs past. In haar vaderland Canada heeft ze niet voor niets de bijnaam “Firegirl”, ze is dan ook allesbehalve een muurbloempje op het podium. Verwacht van Layla Zoe geen muziek met standaardteksten. Nee, Layla Zoe brengt krachtige blues met een diepere betekenis. Dit alles brengt ze met een uitbundig temperament. Kijk uit wanneer je naar Layla Zoe gaat kijken en luisteren want je speelt met vuur!  Layla Zoe werd geboren in de late jaren zeventig in Brits Columbia, Canada. Later verhuisde ze naar Toronto.  Getogen op liefde voor de blues dankzij de uitgebreide platen collectie van haar vader koos ze al vrij om in dit genre haar weg in de muziek te maken. Ze wordt dikwijls vergeleken met de legende Janis Joplin omdat haar stem timbre nogal kort bij dat van Joplin aanleunt. Na haar overwinning op de Compo 10 Blues Songwriting Competition in Jaarvenpaa, Finland in 2006 begon Layla ook in Europa te touren. Een paar jaar later leert ze de Duitse bluesrock muzikant Henrik Freischlader kennen en er ontstond een bloeiende lyrische en muzikale samenwerking tussen Henrik en Layla. Het resultaat was het album 'Sleep Little Girl' in 2011 en haar recentste album 'The Lily' in 2013. 'The Lily' werd door Downbeat Magazine verkozen als beste album in 2014. Tijdens die optredens wordt ze dan ook nog bijgestaan door een enorm sterke band met Gregor Sonnenberg op de bas gitaar, Hardy Fischötter op de drums en de waanzinnig goede gitarist Jan Laacks. Het achtste album van Layla Zoe is haar tweede live album en werd opgenomen in één van de populairste clubs in België, namelijk de Spirit Of 66 te Verviers op 5 december 2014. En uit dit concert gaan we nu drie nummers laten horen en wel Its A Man’s World                                                 

Little Red Rooster          

en Wild Horses          

 

Pagina 5 van 10